Dopiero do tego utworu zrealizowano jedyny oficjalny teledysk promujący album, a jego premiera odbyła się we wrześniu 2013, niemal dwa lata po premierze całej płyty.
Recenzje Marek Świrkowicz z miesięcznika „Teraz Rock” uznał powrót Kory na tym albumie do klasycznego, gitarowego rocka za strzał w sam środek muzycznej tarczy, stwierdzając że nowe kompozycje z pewnością przypadną do gustu fanom Maanamu: Takie rzeczy, jak energetyczny utwór tytułowy, znakomity „Nie jestem biała i nie jestem czarna” czy wielowątkowy, okraszony porywającym refrenem „Przepis na szczęście” z miejsca przywołują echa największych hitów grupy. Wskazał także na przywoływanie cytatów z twórczości Maanamu i pochwalił różnorodność rockowych wpływów: Nie brak nawet bezpośrednich aluzji – riff na początku „Nie jestem biała...” do złudzenia przypomina „Paranoję”, zaś recytowana zwrotka „Przepisu...” to przecież patent doskonale znany z „Luccioli”. To jednak tylko puszczanie oka do słuchacza, a maanamowe tropy zostały zgrabnie wymieszane z innymi inspiracjami.