„Przepis na szczęście” zaskakuje bardzo floydowską gitarą, śliczna ballada „Strefa ciszy” ma w sobie coś z ducha rocka progresywnego lat 70., „Jak narkotyk” zaczyna się niczym brytyjski kawałek indierockowy, zaś kończący zestaw „Jedno słowo wszystko zmienia” skręca chwilami w stronę amerykańskiego grania z okolic country. Pozytywnie ocenił też producenta płyty, który zestawił rockowe nagrania z kilkoma spokojniejszymi, poprockowymi utworami, które mogłyby trafić na płyty Maanamu z lat 90.: Z jednej strony bywa rockowo i zadziornie, z drugiej zaś „radiowa” produkcja Rafała Paczkowskiego wygładza zbyt ostre kanty. Kora nie ryzykuje, ale też nie ma takiej potrzeby. Tym bardziej, że jest w znakomitej formie wokalnej. Tekstowo też trzyma poziom. Album podsumował jako udane i wyważone połączenie starego z nowym, znanego z zaskakującym oraz czadu z liryzmem.
Jacek Cieślak z dziennika „Rzeczpospolita” uznał album Ping pong za zaskakująco dobry i złożony z aluzji do starych przebojów Maanamu. Wyróżnił utwory „Nie jestem czarna i nie jestem biała” oraz „Czarna żmija”. O pierwszym napisał: Szukała miejsca w nowej rzeczywistości.