Można odnieść wrażenie, że dylematy tego czasu opisała w jednej z najlepszych piosenek na nowej płycie „Nie jestem biała i nie jestem czarna”: „Zgubiłam język i chęć do działania/Przeszłości nie ma, bo już się przeżyła/Jestem szara, jestem córką kamienia”. Początek piosenki przypomina „Paranoję” i pewnie można uznać to za aluzję do naszych czasów. O drugim napisał: W przygrywkę „Czarnej żmii” wpleciono dźwięki przypominające „Simple Story”. Piosenka jest świetna, dynamiczna. Opisuje ludzi do wynajęcia, którzy zrobią wszystko, by znaleźć się na szczycie. Ponadto docenił, że Korze udało się stworzyć piosenki, które idealnie wpasowały się w stylistykę Maanamu.
Robert Sankowski z „Gazety Wyborczej” stwierdził, że album ten może być nowym otwarciem, choć z pewnością nie jest ucieczką od przeszłości: Nie tylko – co oczywiste – sam głos i teksty Kory, ale też gitarowe riffy, linie melodyczne, aranżacje kolejnych piosenek – wszystko tutaj świetnie wpisuje się w tradycję, którą przez lata wypracował Maanam. Ocenił, że najwięcej nawiązań jest tutaj do płyt Maanamu z lat 90.: Na „Ping pongu” sporo jest stonowanych, utrzymanych w średnich tempach piosenek o miłości – tej metafizycznej i tej jak najbardziej zmysłowej. Przypomina się Maanam z okolic „Róży” czy „Łóżka”.