Po wybuchu I wojny światowej na statku zainstalowano w lipcu tego roku 6 dział 75 mm, 2 działka 47 mm i 4 karabiny maszynowe. Odtąd pełnił on rolę transportowca min morskich. Przepłynął do Batumi, kładąc pole minowe przed twierdzą michajłowską. Na pocz. grudnia 1914 r. statek ogniem z dział powstrzymał atak oddziału tureckich pograniczników. W czerwcu 1915 r. powrócił do Sewastopolu, gdzie wszedł w skład brygady łodzi podwodnych. Zdjęto z niego wszelkie uzbrojenie, w rezultacie czego pełnił rolę hulka. W maju 1918 r. przejęli go Niemcy, zaś w listopadzie tego roku alianccy interwenci. Pod koniec kwietnia 1919 r. brytyjska załoga, z powodu zbliżania się wojsk bolszewickich, wysadziła cylindry maszyny parowej statku. Po ewakuacji z Krymu wojsk Białych w poł. listopada 1920 r., statek obsadzili bolszewicy, włączając go do oddziału Sił Morskich Morza Czarnego jako bazę pływającą dywizjonu kutrów strażniczych. W grudniu 1921 r. statek otrzymał nową nazwę "P.B.-17", po czym wszedł w skład dywizjonu okrętów podwodnych. W październiku 1929 r. statek przeniesiono do rezerwy, zaś pod koniec lipca 1931 r.