przygotowaniem ustawy mającej umożliwić rozpoczęcie budowy stolicy federalnej – Canberry – której powstanie było co prawda wymogiem konstytucyjnym już od 1901 roku, jednak pozostawało przez niemal dekadę martwą literą. W 1911, już jako poseł opozycji, był członkiem australijskiej delegacji na koronację króla Jerzego V.

W 1913 stracił w wyborach swój mandat w parlamencie federalnym i postanowił wrócić do polityki stanowej w Nowej Południowej Walii, co udało mu się w 1915 roku, kiedy to po raz drugi karierze został wybrany do tamtejszego Zgromadzenia. W 1916 wszedł do rządu stanowego jako tzw. sekretarz kolonii, co było drugim najwyższym stanowiskiem po premierze stanowym, którym był wówczas William Holman. W 1917, podczas dłuższego wyjazdu zagranicznego Holmana, pełnił przez kilka miesięcy obowiązki premiera stanowego. W wyniku przekształceń na australijskiej prawicy, był już wówczas członkiem Nacjonalistycznej Partii Australii (NPA). Po przegranych przez tę formację wyborach stanowych w 1920 został liderem opozycji w parlamencie Nowej Południowej Walii.