Nakoniecznikowa i drugie kierowane przez ppłk. Albina W. Raka ps. „Lesiński”, mianowanego przez Dowódcę AK pełnomocnikiem dowódcy AK ds. NSZ. Według literatury przedmiotu, na decyzję S. Nakoniecznikowa zaangażowania się po stronie rozłamowców prawdopodobnie wpłynęły jego wcześniejsze złe stosunki z AK, a zwłaszcza wydany na niego wyrok śmierci, zaś z drugiej strony brak rozeznania w zawikłanych stosunkach politycznych panujących w ramach TNRP. Jako p.o. Komendanta Głównego NSZ-ZJ zaangażował się on całkowicie w działalność wojskową, dążąc jednocześnie do współpracy z AK. Jako apolityczny zawodowy oficer przedwojennego Wojska Polskiego, nie zaangażowany wcześniej w prace pionu wojskowego ONR-Związku Jaszczurczego, nie cieszył się jednak pełnym zaufaniem Rady Politycznej NSZ. Jego wybór na stanowisko komendanta głównego nastąpił z powodów czysto pragmatycznych – dowódca NSZ-ZJ ze skompromitowaną przeszłością w AK teoretycznie gwarantował zerwanie wszelkich kontaktów z tą ostatniąRafał Wnuk, Niedokończone scalenie. Próby włączenia Narodowych Sił Zbrojnych do Armii Krajowej, s. 120.