W latach 1879–1884 kościół został odnowiony, a w 1885 r. na nowo konsekrowany przez bp. Antoniego Ksawerego Sotkiewicza. Po znisz­czeniach I wojny światowej był odnawiany staraniem ks. Aleksandra Siweckiego. W latach 1943–1946 malarze wysiedleni z Pelplina: Alojzy Teichert, Władysław Drapiewski i jego brat odnowili malaturę rokokową. Po zniszczeniach II wojny światowej kościół ponownie był od­nowiony. Restauracji dokonano też w latach 1972–1974.

Do dziś z zabudowań klasztornych zachowały się: dawny przeorat (obecnie plebania) z herbem klasztoru nad drzwiami wejściowymi, sklepienia w większości kolebkowe lub kolebkowo-krzyżowe, część wschodnia z fragmentem ściany romańskiej i dawnego refektarza, sklepiona kolebkowo z lune­tami i obok sala sklepiona kolebką krzyżową (obecnie zakrystia i mieszkania dla sióstr), jak też dawny pałac opacki o charakterze klasycystycznym i dziedziniec przed klasztorem.

Kościół jest budowlą późnobarokową, zbudowaną na planie krzyża greckiego o krótszych ramionach transeptu.

Proboszczowie