W opinii Scotta Thilla z magazynu PopMatters przez album przewija się temat samotności i wyobcowania, przedstawiony w poruszający sposób. „Mogwai sięgnął po niemal przedpotopowy krajobraz dźwiękowy, zdolny do wywołania uczuć, których Beyoncé i Eminem po prostu nie są w stanie dotknąć. Ostatecznie, Happy Songs może brzmieć jak wcześniejsze dokonania Mogwai lub być nieosiągalne dla słuchacza, który spędza czas na relaksowaniu się w [sklepie muzycznym] Sam Goody, ale to nie znaczy, że nie jest to jeden z najbardziej niesamowitych albumów tego roku. Bo jest. Jeśli, jak śpiewał Cobain, tęsknicie za komfortem bycia smutnym, to sięgnijcie po Happy” – podsumował recenzent.

Według Erica Carra z magazynu Pitchfork „Za każdym razem, gdy słyszę Mogwai, uderza mnie, jak żałosny portret Szkocji oni malują, pełen kościotrupów, martwych much i tym podobnych; jak zwykle, Happy Music... przywołuje podobne obrazy. Problem w tym, że mimo sporej dozy komfortu, jaki daje ten album, spokojniejszy ton i ponura atmosfera są obarczone jeszcze mniejszym zainteresowaniem, by zabrać te piosenki gdzieś, gdziekolwiek. Pozostajemy zagubieni, pogrążeni we wszechobecnym mroku Mogwai”.