z drugiej strony praca ta spotkała się z krytyką jako przestarzała pod względem erudycyjnym i okazująca brak zrozumienia dla literatury najnowszej. Tarnowski wskazywał na przerysowane i sentymentalne tony w poezji Słowackiego, prowadząc na ten temat polemikę z Wiktorem Hahnem; jako pierwszy krytykował twórczość Wincentego Pola, Teofila Lenartowicza, Józefa Bohdana Zaleskiego. Dorobek Tarnowskiego oceniali krytycznie m.in. Stanisław Brzozowski, Wilhelm Feldman, Gabriel Korbut, Stefan Żeromski, Adolf Nowaczyński, Tadeusz Boy-Żeleński.
Zmarł po krótkiej chorobie w swym pałacu na Szlaku w Krakowie. Pochowany w styczniu 1918 roku w Krakowie na Cmentarzu Rakowickim w grobie Branickich. W listopadzie 1937 rodzina przeniosła jego zwłoki do rodzinnej krypty Tarnowskich w kościele oo. Dominikanów w Tarnobrzegu (Dzikowie)Ś. p. Stanisław Tarnowski spocznie w grobach rodzinnych w Dzikowie Czas 1937 nr 300 z 2 listopada s. 8 .