ROKS-3 (ros. РОКС-3, od Ранцевый Огнемёт Клюева-Сергеева, Rancewyj Ogniomiot Klujewa-Siergiejewa) – radziecki plecakowy miotacz ognia.
Historia W 1940 roku w ZSRR powstał prototyp nowego miotacza ognia oznaczonego jako ROKS-1. Próby nowego miotacza wykazały jednak dużą zawodność zastosowanego mechanizmu zapłonu (specjalny nabój zapalał pakuły, od których zapalała się mieszanka zapalająca).
Efektem rozwoju ROKS-1, poprzez ROKS-2, stał się ROKS-3, który stał się standardowym typem plecakowego miotacza ognia Armii Czerwonej w czasie II wojny światowej. W każdym pułku piechoty w początkowym okresie wojny powinien znajdować się pluton posiadający 20 miotaczy. Od 1942 roku formowano także samodzielne kompanie miotaczy płomieni (183 żołnierzy, 120 miotaczy ROKS-3 w trzech plutonach), a od 1943 roku samodzielne bataliony miotaczy płomieni składające się z dwóch kompanii miotaczy i kompanii transportowej (390 ludzi, 240 miotaczy).