Od 1944 roku miotacze ognia ROKS-3 znajdowały się na uzbrojeniu ludowego Wojska Polskiego. Z powodzeniem były wykorzystywane przez żołnierzy 2 Pomorskiego batalionu miotaczy ognia w toku walk. W 1952 uruchomiono produkcję licencyjną. W sumie w Polsce w latach 1952–1955 wyprodukowano 3049 miotaczy ognia. Plecakowe miotacze ognia ROKS-3 zostały zastąpione w latach pięćdziesiątych przez miotacze ognia LPO-50.
Opis techniczny Głównymi częściami miotacza ognia ROKS-3 były: zbiornik mieszanki zapalającej o pojemności 10,7 litra (ciśnienie robocze 15–17 at.), butla na sprężone powietrze o pojemności 1,3 litra (ciśnienie robocze 150 atm.), reduktor zmniejszający ciśnienie powietrza dostarczanego z butli do zbiornika mieszanki zapalającej, wąż o średnicy ~17 mm i długości 1,2 m łączący zbiornik mieszanki zapalającej z prądownicą, prądownica (w kształcie karabinka).
Mieszanina zapalająca składała się z ropy naftowej (50%), nafty (25%) i benzyny (25%), stosowano także olej napędowy lub benzynę zagęszczoną proszkiem o symbolu OP-2 (mieszanina soli glinowych kwasów naftalenowych).