Aparat kopulacyjny samca budują periandrium, edeagus z pseudowirgą, błoniaste nadprącie, a u części gatunków para paramer i navicula. U samic z podrzędu Terebrantia występuje pokładełko.
Biologia i ekologia Wciornastki zasiedlają kwiaty, liście, trawy, zakamarki kory, martwe drewno i ściółkę leśną. Można wśród nich spotkać fitofagi ssące, melitofagi, gatunki wyspecjalizowane w żerowaniu na glonach, strzępkach lub zarodnikach grzybów, porostach, a około 6% stanowią drapieżniki. Należą tu gatunki samotne, stadne, kolonialne i społeczne (subsocjalne jak i eusocjalne). Niektóre mogą indukować powstawanie galasów lub samodzielnie budować schronienia z liści.
Owady te zwykle rozmnażają się dwupłciowo, ale występuje wśród nich też partenogeneza w formie arrenotokii, rzadziej telitokii. Jaja mierzą 0,2 do 0,5 mm. Wciornastki pokładełkowe składają je do tkanek roślinnych, a rurkoodwłokowe przyklejają je do roślin, szczelin w drewnie czy do podłoża. Cykl rozwojowy zamyka się w 10–30 dniach i tyle też żyją formy dorosłe. Liczba pokoleń rocznie waha się od 1 do 15. Charakterystyczną ich cechą jest przechodzenie rozwoju z przeobrażeniem niezupełnym typu remetabolicznego z 2–3 nieruchomymi i nie pobierającymi pokarmu stadiami spoczynkowymi.