Tułów jest dość korpulentny. W okolicy piersiowej występują dwie pary gruczołów mlekowych. Kolejna leży w okolicy pachwinowej. W okolicy odbytu znajdują się dobrze rozwinięte gruczoły zapachowe, będące cechą charakterystyczną rodziny skunksowatych, znanej z wyjątkowo śmierdzącej wydzieliny o długo utrzymującym się zapachu, bogatej w związki siarki. Wydzielina gruczołów odbytowych fetornika sundajskiego ma kolor bladozielony.
Ogon jest dłuższy niż u fetornika palawańskiego.
Ciało wspierają krótkie, silne kończyny.
Systematyka thumb|left|Fetornik sundajski jest jednym z dwóch gatunków fetornika obok widocznego wyżej fetornika palawańskiego Gatunek po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego opisał w 1818 roku francuski zoolog Anselme Gaëtan Desmarest, umieszczając nowo opisany takson w rodzaju Mephitis i nadając mu epitet gatunkowy javanensis. Opis ukazał się w haśle o tytule Skunks. Mephitis opublikowanym w słowniku zatytułowanym Nowy słownik historii naturalnej, stosowanej w sztuce, rolnictwie, gospodarce wiejskiej i domowej, medycynie itp.. Miejsce typowe to wyspa Jawa (), w Indonezji. Okazy typowe (dwie wypchane skóry) pochodziły z kolekcji Muzeum Historii Naturalnej w Paryżu (obecnie nie posiadają numeru katalogowego).