Krzywa B-sklejana () – jedna z najczęściej stosowanych reprezentacji parametrycznych krzywych sklejanych. Angielska nazwa wzięła się z żargonu kreślarzy i odnosiła do długiej elastycznej metalowej taśmy, której używano do rysowania samolotów, samochodów, statków itp. Zawieszając odpowiednio dobrane obciążniki, można było uzyskać krzywą o ciągłości geometrycznej drugiego rodzaju. Odpowiednikiem matematycznym jest krzywa B-sklejana trzeciego stopnia. Angielska nazwa krzywych B-sklejanych – – jest skrótem od , co znaczy „funkcja bazowa łącznicy”.
Podstawy matematyczne thumb|350px|Przykładowa krzywa 3. stopnia, wraz z punktami kontrolnymi. Kolorami czerwonym i niebieskim zaznaczono składowe krzywe wielomianowe Krzywą B-sklejaną charakteryzują dwa parametry: – stopień sklejanych krzywych wielomianowych (w praktyce zwykle niewielki, wynosi 2, 3 lub 4, rzadziej więcej), – liczba podprzedziałów, na których definiowane są kolejne części krzywej.
Krzywe B-sklejane, podobnie jak inne krzywe parametryczne używane w grafice komputerowej, są wyznaczane przez ciąg punktów kontrolnych Krzywa taka jest reprezentowana przez krzywych wielomianowych stopnia (mówi się wówczas, że krzywa B-sklejana jest -tego stopnia), które łączone są z określoną ciągłością parametryczna, zazwyczaj