Przedstawiciele wiwerowatych mają też gruczoły odbytowe.
Ogon kunołaza pręgowanego proksymalnie jest zdobiony dwoma pierścieniami, niezbyt wyraźnymi, a robi się czarny w dwóch trzecich dystalnych.
Kolor kończyn nie odróżnia się znacznie od koloru grzbietu. W górnej części kończyn przednich widnieje kilka słabych pasów. Kończyny kończą się pięcioma palcami. Kończą je w pełni wycofywalne pazury, nie posiadające jednak osłonek, jakie mają pazury kotowatych. Śródręcze i śródstopie mają dobrze wykształcone poduszki. Na śródręczu wewnętrzna poduszka co prawda długa, jest jednak krótsza i węższa od zewnętrznej, z którą się styka. Na śródstopiu długość tych poduszek to jedna trzecia długości stopy. Przestrzenie pomiędzy poduszkami nie są porośnięte włosiem.
Systematyka thumb|left|Kunołaz pręgowany należy do podrodziny kunołazów tak jak widoczny wyżej łaszak annamicki Gatunek po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego opisał w 1837 roku brytyjski zoolog John Edward Gray, nadając mu nazwę Paradoxurus derbyanus. Holotyp pochodził z Półwyspu Malajskiego. Początkowo umieszczony został w rodzaju Paradoxurus, czyli łaskun. Niemniej łaskun zaliczany jest dzisiaj do odrębnej podrodziny łaskunów wraz z binturongiem, łaskunkiem, łaskuniakiem i pagumą.