Włosy porastające szyję zwrócone są do przodu, inaczej, niż to zwykle bywa.
Wzór zębowy obejmuje 3 siekacze, pojedynczy kieł, 4 przedtrzonowce i 2 trzonowce, czyli w sumie 40 zębów. Podobny wzór zębowy występuje u kunołaźca czarno-białego, łaszaka annamickiego czy też mampalona wydrowatego. Jest to najbardziej typowe uzębienie u wiwerowatych. Autorzy zwracają uwagę na pojedynczy korzeń i brak dodatkowych guzków na pierwszym górnym i dolnym przedtrzonowcu. Łamacze i trzonowce są wieloguzkowe. Łamacze wiwerowatych przystosowane są raczej do odcinania kęsów pokarmu. Górny łamacz ma skierowany do przodu protokon i długi przypominający ostrze metakon, jak i wysoki i zaostrzony parakon. Parastyl zaś wykształca się słabo. Dolny łamacz cechuje się w tej rodzinie dobrze wykształconymi trigonidem i talonidem.
Samica ma 3 pary gruczołów mlekowych, a więc więcej niż kunołaziec czarno-biały czy łaszak annamicki.
Występuje gruczoł zapachowy krocza. Tworzy go para podłużnych fałdów pokrytych jedwabistym włosami, pomiędzy którymi znajduje się owalne zagłębienie, ku przodowi głębsze. Gruczoły te pozwalają wiwerowatym na wydzielanie pachnącej wydzieliny używanej m.in. do znaczenia terytoriów. Gruczoł wydziela wydzielinę, magazynowaną następnie w zagłębieniu.