Tasmanowal dziobogłowy (Tasmacetus shepherdi) – gatunek ssaka morskiego z rodziny zyfiowatych (Ziphiidae).
Taksonomia Rodzaj i gatunek po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego opisał w 1937 roku nowozelandzki przyrodnik Walter Olivier nadając im odpowiednio nazwy Tasmacetus i Tasmacetus shepherdi. Holotyp pochodził z plaży w Ohawe, w Taranaki, na zachodnim wybrzeżu Wyspy Północnej, w Nowej Zelandii. Na okaz typowy składał się prawie kompletny szkielet wyrzuconego na brzeg walenia znajdujący się w Muzeum w Wonganui, w Nowej Zelandii i zebrany w grudniu 1933 roku przez G. Shepherda. Jedyny przedstawiciel rodzaju tasmanowal (Tasmacetus).
Autorzy Illustrated Checklist of the Mammals of the World uznają ten gatunek za monotypowy.
Etymologia Tasmacetus: Tasmania, Australia; κητος kētos „wieloryb”. shepherdi: George Shepherd (1908-1992), Nowozelandczyk, kurator Wanganui Alexander Museum w Nowej Zelandii.
Zasięg występowania Rozmieszczenie geograficzne tasmanowala dziobogłowego jest słabo znane z powodu braku danych, ale najwyraźniej jest gatunkiem okołobiegunowym występującym w chłodniejszych wodach półkuli południowej.