Ogólnie, wysiłkiem alianckich sił zwalczania okrętów podwodnych, zatopiono nie mniej niż 370 okrętów z 492 jednostek typu, które zostały wcielone do służby podczas II wojny światowej.
Konstrukcja Jednostki typu VIIC wypierały 762 tony wody na powierzchni oraz 871 ton w zanurzeniu, wyporność formy okrętu wynosiła natomiast 1150 m³. Pojemność zbiorników balastowych stanowiła 14,4% wyporności okrętu na powierzchni. Całkowita długość jednostek wynosiła 67,1 metra, szerokość 6,23 metra, wysokość kadłuba do poziomu pokładu 6 metrów, zanurzenie natomiast 4,78 metra. Dystrybucja wagi okrętu w procentach wynosiła: kadłub 41,5%, maszynownia 28,3%, uzbrojenie 7,5%, paliwo 14,7%, inne zapasy 3,9%, balast efektywny 4,1%, gdzie 100% oznacza całkowitą wagę okrętu na powierzchni. Okręty typu VIIC zbudowane zostały w oparciu o pojedynczy kadłub ciśnieniowy o średnicy 4,70 metra, do którego budowy użyto arkuszy stali o grubości 1,85 cm z wręgami o profilu 200 mm x 12 mm w rozstawie wynoszącym 60 cm. Matematycznie wyliczona w czasie konstruowania głębokość zmiażdżenia kadłuba wynosiła 250 metrów, jednak z uwagi na stosowany w ówczesnej marynarce niemieckiej współczynnik marginesu bezpieczeństwa wynoszący 2,5, głębokość testowa (maksymalna głębokość operacyjna) okrętów tego typu, wynosiła 100 metrów.