Oddział Jakowa J. Fomina (ros. Oтряд Яковa Е. Фоминa) – antybolszewicki oddział zbrojny nad Donem w latach 1921–1922
Jakow J. Fomin podczas I wojny światowej służył w 52 Dońskim Pułku Kozackim. Następnie przeszedł do bolszewików, zostając dowódcą 28 Dońskiego Pułku Kozackiego, a potem zastępcą wojenkoma okręgu. Od marca 1919 r. był dowódcą jednej z dywizji 2 Armii Konnej. Został schwytany przez antybolszewickich powstańców kozackich i uwięziony. W marcu 1920 r. został wezwany do rodzinnego chutoru Rubieżnyj, gdzie stanął na czele karnego szwadronu konnego. Z powodu nasilających się dostaw obowiązkowych i rozstrzeliwań miejscowej ludności kozackiej w poł. marca 1921 r. w stanicy Bieszenskaja ogłosił powstanie przeciwko bolszewikom. Sformował oddział zbrojny. Nastąpiło to pod wpływem informacji o buncie pobliskiego batalionu karnego Kiryłła T. Wakulina. Buntownikom nie udało się jednak wyrzucić oddziałów bolszewickich ze stanicy Bieszenskaja, dlatego wycofali się w kierunku południowo-wschodnim. Jakow J. Fomin zamierzał wzniecić nowe powstanie wśród Kozaków nad Donem. Do końca marca 1921 r. oddział poruszał się po chutorach na prawym brzegu Donu w celu skłonienia ich mieszkańców do wystąpienia przeciwko bolszewikom. Kozacy przyjmowali jednak buntowników chłodno. Nie doszło do masowego wstępowania ochotników do oddziału J. J.