kompanią 1 Pułku Pogranicznego Leningradzkiego Okręgu Wojskowego, zaś od listopada tego roku kompanią 6 Samodzielnego Batalionu Pogranicznego Wojsk OGPU. W grudniu 1925 r. objął funkcję komendanta posterunku granicznego na granicy z Finlandią. W czerwcu 1935 r. ukończył kursy specjalne w Leningradzie, po czym przeszedł do służby w Armii Czerwonej. Od października tego roku był zastępcą szefa sztabu, zaś od czerwca 1937 r.w stopniu kapitana szefem sztabu 118 Pułku Kawalerii. W połowie stycznia 1939 r. został komendantem szkoły pułkowej 111 Pułku Kawalerii. Na początku października tego roku objął funkcję starszego adiutanta w sztabie 9 Samodzielnego Batalionu Rozpoznawczego 55 Dywizji Strzeleckiej. Od końca lutego 1940 r. dowodził batalionem. Na początku kwietnia 1941 r. objął dowództwo 539 Pułku 108 Dywizji Strzeleckiej. Awansował do stopnia majora. We wrześniu tego roku dostał się do niewoli niemieckiej. Osadzono go w oflagu XIII-D w Hammelburgu. We wrześniu 1942 r. został tłumaczem oddziału roboczego jeńców wojennych. W listopadzie tego roku wypuszczono go z obozu, po czym pod fałszywym nazwiskiem Aleksandrow został tłumaczem w Zarządzie „Wołga” Organizacji Todt w okupowanym Borysowie. Po jego rozformowaniu był wychowawcą w obozie dziecięcym. Wiosną 1944 r. wstąpił do Rosyjskiej Armii Wyzwoleńczej (ROA).