Niekiedy używa się tej nazwy jako zbiorczego określenia odnoszącego się do wszystkich rodzimych systemów pisma powstałych na terytorium współcześnie będącym częścią Filipin.

W zbiorowej świadomości Filipińczyków zakorzenione jest poza tym przekonanie, jakoby ten rodzimy dla archipelagu system pisma nosił nazwę alibata. W rzeczywistości jednak termin ten został ukuty w 1914 przez Paula Verzosę, a następnie upubliczniony w jego książce Pambansang Titik ng Pilipinas z 1939. Oparto go na błędnym założeniu, przyjmując, że baybayin pochodzi od pisma arabskiego.

Cechy charakterystyczne Baybayin jest alfabetem sylabicznym używanym do zapisu języka tagalskiego i niektórych innych języków filipińskich. Na ten system pisma składa się w wersji standardowej siedemnaście znaków, trzy reprezentujące samogłoski oraz czternaście używanych do zapisu spółgłosek. Każdy ze znaków spółgłoskowych domyślnie odpowiada sylabie zakończonej samogłoską a. W sytuacji, w której istnieje potrzeba zapisania samej spółgłoski, stosuje się znak diakrytyczny w postaci niewielkiego krzyżyka stawianego bezpośrednio pod spółgłoską, tak zwanego krus kudlit. Wzbudza on niemniej pewne kontrowersje z uwagi na swoje kolonialne pochodzenie.