Z ugruntowanym w literaturze przekonaniem o tym, że dawni Filipińczycy potrafili pisać oraz czytać, kontrastuje zasadniczy brak pozostawionej przez nich literatury. Z reguły uważa się, że baybayin wykorzystywany był przez nich głównie do utrwalania krótkich tekstów, takich jak ogłoszenia, wiadomości o charakterze prywatnym czy poezje. Przeważnie twierdzi się, iż nie prowadzono w nim zapisków historycznych. Nie pozostawiono w nim także prekolonialnych tekstów o charakterze prawnym. Istnieją wszakże źródła, które dopuszczają utrwalanie za pośrednictwem baybayinu legend, podań czy dziejów konkretnych społeczności. Nawet i one niemniej przyznają, że spisywanie plemiennej historii, czy też przekazywanych w plemieniu legend przy użyciu tego systemu pisma miało miejsce stosunkowo rzadko.
W okresie prekolonialnym przynależne do baybayinu znaki ryto na różnorodnych materiałach, z reguły niezbyt trwałych. Z uwagi na sposób użytkowania alfabetu nie uznawano najwyraźniej długotrwałego przechowywania zapisków za konieczne. Powszechnie zatem jako materiał pisarski wykorzystywano między innymi bambus. Podobnie jak to miało miejsce w przypadku wielu alfabetów indyjskich, baybayinem zapisywano także liście palmowe.