Nie ma przy tym dowodów na niszczenie powstałych w nim tekstów przez chrystianizujących Filipiny misjonarzy, nierzadko zresztą sami opanowywali oni sztukę posługiwania się baybayinem. Pierwsza drukowana książka, która ukazała się na Filipinach, (1593) wykorzystuje baybayin. Również ilokańskie tłumaczenie katolickiego katechizmu pióra włoskiego kardynała Roberto Bellarmino opublikowane w 1621 wydrukowano za pomocą tego właśnie pisma, tym razem zresztą używając już wyłącznie baybayinu.

Użytkujący baybayin misjonarze hiszpańscy wprowadzili też do tej abugidy pewne udogodnienia mające w ich opinii ułatwić jej odczytywanie. Nie spotkały się one wszakże z uznaniem Filipińczyków. Niejednoznaczność oraz nieczytelność alfabetu często krytykowana przez Hiszpanów, w oczach Filipińczyków była jedynie naturalnym odzwierciedleniem tego, w jaki sposób tradycyjnie powiązywali oni ze sobą dźwięk i pismo. Brak bezpośredniego i opartego na z góry ustalonych zasadach połączenia między dźwiękiem a alfabetem zapewniał bowiem znaczną elastyczność i niejednoznaczność, stale obecną w tradycyjnej, rodzimej literaturze. Metafory oraz obrazy odnajdywane w poezji tagalskiej, także tej przekazywanej ustnie, domagały się rozmaitych, zróżnicowanych interpretacji.