Różniły się tym samym drastycznie od tych wyłaniających się z dydaktycznej, przesyconej religią twórczości promowanej przez Hiszpanów. Tym samym porzucenie baybayinu oznaczało też poniekąd przyjęcie sposobu postrzegania świata narzuconego za pośrednictwem rządów kolonialnych.

Ostateczna, stopniowa rezygnacja z rodzimego systemu pisma przez jego filipińskich użytkowników wyjaśniana jest w literaturze na kilka różnych sposobów. Nie był on w stanie zaabsorbować rozmaitych nowych słów oraz pojęć pojawiających się na Filipinach pod wpływem kolonizacji hiszpańskiej. Wypierał go stopniowo alfabet łaciński, łączony w społeczeństwie kolonialnym z lepiej płatną i stabilną pracą w hiszpańskim aparacie administracyjnym. Zmniejszała się też stale liczba dostępnych w nim tekstów o charakterze zarówno religijnym, jak i popularnym. Z czasem baybayin stawał się coraz mniej użyteczny, zaczęto też samą jego znajomość łączyć z biedą. O ile jeszcze w 1703 jedna z zachowanych relacji misjonarskich narzeka na ograniczenia baybayinu wskazując jednocześnie na jego powszechność, o tyle już źródła z końca XVIII wieku stwierdzają jednoznacznie, iż używano go wtedy zaledwie sporadycznie, wreszcie zaś zarzucono zupełnie na rzecz alfabetu łacińskiego.