Metoda dokumentów osobistych − metoda oparta na analizie wszelkich dokumentów osobistych. Źródłem danych do analizy socjologicznej mogą być: listy, autobiografie, pamiętniki, dzienniki, notatki, rysunki, fotografie, ustne opowiadania, czyli różnego rodzaju dokumenty osobiste. Najczęściej są to dokumenty opisujące historie życia, dokumenty biograficzne. Dlatego metodę wykorzystującą dane w postaci dokumentów osobistych nazywamy metodą biograficzną lub autobiograficzną. Inne jej określenia to: metoda dokumentów osobistych, psychobiograficzna, metoda historii życia, dróg życiowych, metoda trajektorii, metoda pamiętnikarska, metoda historii mówionych.
Twórcy i dzieje metody Genezy posługiwania się dokumentami osobistymi w naukach społecznych należy szukać w biografistyce literackiej i historycznej. Bezpośrednią inspiracją były jednak badania psychologiczne i psychiatryczne. Zwłaszcza pojawienie się pod koniec XIX wieku studium przypadku można uznać za fakt istotny dla ukonstytuowania się jednocześnie dwóch metod psychologicznych: psychobiografii i portretu psychologicznego. Pierwsze psychobiografie zostały sporządzone niezależnie od siebie: przez Władysława Witwickiego (psychobiografia Sokratesa zawarta we wstępie do tłumaczenia Uczty Platona, 1909) i Zygmunta Freuda (Leonarda da Vinci wspomnienie z dzieciństwa, 1910).