Do dziś teorie, które wykorzystuje się do badań biograficznych w psychologii, najczęściej wywodzą się z nurtu psychoanalizy (ale metoda dokumentów osobistych to nie psychobiografia).
Zastosowanie dokumentów osobistych do badań naukowych w socjologii związane jest z osobą Williama Isaaca Thomasa – psychologa, socjologa i antropologa, współtwórcy szkoły chicagowskiej. Jednym z osiągnięć szkoły chicagowskiej było zainteresowanie psychologów, socjologów i antropologów amerykańskich badaniami empirycznymi. Sam Thomas, który w psychologii społecznej chciał widzieć naukę empiryczną, ok. 1908 r. podjął badania w środowisku imigrantów osiedlających się w Stanach Zjednoczonych. W latach 1909–1910 zaczął gromadzić listy imigrantów polskich, które w pierwotnych zamierzeniach miały stać się podstawą przyszłej wielkiej publikacji o charakterze źródłowym, a w 1912 r. po raz pierwszy sformułował postulat wykorzystywania w badaniach społecznych takich materiałów, jak dzienniki, autobiografie, księgi sądowe, kościelne, kazania i programy szkolne (Thomas, 1911 – 1912).