W rozwoju metody biograficznej można wyróżnić trzy okres. Pierwszy przypada na lata międzywojenne, są to początki metody, rozwijanie jej założeń i praktycznych zastosowań. Obok dzieła Thomasa i Znanieckiego warto odnotować prace Clifforda R. Shawa np. The Jack Roller: A Delinquent Boy's Own Story (1930) oraz Charlotty Buhler Der menschliche Lebenslauf als psychologisches Problem (1933). W dyskusji metodologicznej wzięli wówczas udział: John Dollard (1935), Herbert Blumer (1939) i Robert C. Angell (1945).
Drugi etap trwający od końca II wojny światowej do połowy lat sześćdziesiątych to okres znacznego spadku zainteresowania metodą biograficzną. Daniel Bertaux stwierdza, że ten typ badań przeszedł drogę „od entuzjazmu w latach dwudziestych do jawnego odrzucenia w latach pięćdziesiątych;