Najbardziej znaczące prace z tego okresu bądź podejmują nowe poszukiwania w obszarze teoretycznego zaplecza metody, bądź po staremu koncentruje się na biografii jako przedmiocie badań. Współcześnie uprawiających tę metodę znajdują się: Bertaux, Ivonne Bertaux-Wiame, Hans-Georg Brose, Maurizio Catani, Norman K. Denzin, Franco Ferrarotii, Wolfram Fischer, Richard Grathoff, Ingeborg Helling, Martin Kohli.
Techniki metody biograficznej Metoda biograficzna wiąże się przede wszystkim z pozyskiwaniem dokumentów osobistych. Uzyskiwane przez nią dokumenty dzielą się na zastane, powstałe niezależnie od potrzeb badań, oraz sprowokowane przez badacza. Najczęściej uzyskuje się je w wyniku konkursów na autobiografie i pamiętniki. Przedmiotem zainteresowania badaczy są również historie mówione. Często przybierają one postać wywiadów narracyjnych. Bada się także historie życia, drogi życiowe czy przebieg życia (trajektorie). W tym przypadku stosuje się różne podejścia metodologiczne i różne sposoby analizy. Klasyfikację sposobów użytkowania dokumentów biograficznych przedstawił Jan Szczepański (1971, s.8).