Kiriłł Iwanowicz Zajc, ros. Кирилл Иванович Зайц (ur. 15 lipca 1869 w Jauna maja w guberni finlandzkiej, zm. 15 lub 18 sierpnia 1948 w jednym z obozów pracy w Karagandzie) – rosyjski emigracyjny duchowny, publicysta i działacz prawosławny.
Życiorys Był z pochodzenia polskim Łotyszem. W 1891 r. ukończył seminarium duchowne w Rydze. W listopadzie 1896 r. został wyświęcony w stan kapłański. Pełnił posługę duchową w różnych miejscowościach Łatgalii. W 1899 r. objął probostwo cerkwi Erżepolskiej. Utworzył cerkiewną szkołę podstawową. W 1900 r. ukończył wyższe kursy misjonerskie w Petersburgu. Był członkiem Witebskiego Komitetu Eparchialnego Prawosławnego Towarzystwa Misjonerskiego. W 1902 r. założył Erżepolskoje Swiato-Pokrowskoje Bractwo Prawosławne. Dla okolicznych cerkwi pisał ikony. Na początku sierpnia 1911 r. został wyznaczony misjonarzem dla ludności katolickiej i protestanckiej w Dźwińsku. W latach 1917–1918 brał udział w pracach Wszechrosyjskiego Soboru Lokalnego. Objął funkcję protojereja. W 1918 r. wyjechał do Polski, gdzie został proboszczem soboru katedralnego w Grodnie. W 1922 r. zmuszono go do wyjazdu na Łotwę. Służył w soborze Christorożdzienstwienskim w Rydze. Został redaktorem pism religijnych "Wiera i żyzń" i "Ticība un Dzīve". Od 1923 r.