był członkiem Synodu Łotewskiej Cerkwi Prawosławnej i jednocześnie szefem oddziału misjonerskiego. Od 1926 r. wykładał sektologię w ryskim seminarium duchownym. W 1929 r. objął probostwo soboru katedralnego w Rydze. Działał w Rosyjskim Studenckim Ruchu Chrześcijańskim. W 1933 r. został oskarżony o malwersacje finansowe, za co skazano go na karę 8 miesięcy więzienia. Po apelacjach karę umorzono. Po ogłoszeniu przez Łotewską Cerkiew Prawosławną autonomii w 1936 r., całkowicie zakazano mu odprawiania posługi kapłańskiej jako zwolennikowi Patriarchatu Moskiewskiego. Do końca 1940 r. mieszkał w chutorze Jaunzeme w okręgu ryskim, po czym ponownie został wybrany proboszczem soboru katedralnego w Rydze. Znowu został członkiem Synodu Łotewskiej Cerkwi Prawosławnej i szefem oddziału misjonerskiego. Po zajęciu Łotwy przez wojska niemieckie metropolita Siergiej (Woskriesienski) w sierpniu 1941 r. wyznaczył go szefem Wewnętrznej Misji Prawosławnej na Łotwie, która zaczęła działać pod koniec listopada tego roku. Na początku grudnia przeniósł się do Pskowa. W 1943 r. został protoproswiterem. Od końca listopada tego roku wykładał sekciarstwo na prawosławnych kursach teologicznych w Wilnie. 18 lutego 1944 r. ewakuował się z Pskowa do Rygi. Następnie zamieszkał w Szawlach, gdzie służył w cerkwi Św. Piotra i Pawła.