Splądrowanie Jerozolimy – incydent opisany w 1 Księdze Królewskiej, a także, z niewielkimi zmianami, w 2 Księdze Kronik Starego Testamentu.
Miało to miejsce w piątym roku panowania Roboama, który objął rządy po śmierci swego ojca Salomona, ale wkrótce utracił więcej niż połowę królestwa, pozostając władcą Judy. Wydarzenie to jest różnie datowane, ale najczęściej przyjmuje się rok 925 p.n.e., czyli przedostatni rok panowania faraona Szeszonka I, który zmarł około 924 p.n.e..
Przebieg kampanii Władca Egiptu, który w Biblii występuje pod imieniem Sziszak (), w podziale Izraela, jego osłabieniu politycznym oraz militarnym, upatrywał szansę na odzyskanie wpływów w Syropalestynie. W piątym roku panowania Roboama zorganizował wyprawę wojenną. Ogromna armia składająca się z oddziałów egipskich oraz wojsk najemnych (libijskich, kuszyckich i etiopskich) wtargnęła do królestwa Judy, po drodze pustosząc kraj Filistynów. W szybkim marszu wojska egipskie, zdobywając po drodze lokalne twierdze, podeszły pod Jerozolimę. Armię egipską stanowiło 1200 rydwanów i 60 000 wojowników.