Dydaktyczne Hioba Psalmy Przysłów Pieśń nad Pieśniami Kaznodziei (Koheleta, Eklezjastesa) Mądrości (deuterokanoniczna) Mądrości Syracha (Eklezjastyk) (deuterokanoniczna)
Prorockie Prorocy więksi Izajasza Jeremiasza Lamentacje (zbiór Jeremiasza) Barucha (zbiór Jeremiasza) (deuterokanoniczna) Ezechiela Daniela (dodatki deuterokanoniczne) Prorocy mniejsi Ozeasza Joela Amosa Abdiasza Jonasza Micheasza Nahuma Habakuka Sofoniasza Aggeusza Zachariasza Malachiasza
Kanon Nowego Testamentu Składa się z 27 ksiąg Nowego Testamentu uznawanych przez wszystkie wyznania chrześcijańskie.
Kanon Pism chrześcijańskich ustalony został ostatecznie w IV wieku n.e. Początkowo różne kościoły uznawały różne dodatkowe pisma za natchnione (np. Didache), które stopniowo odrzucano. Najdłuższe spory dotyczyły Apokalipsy św. Jana, którą ostatecznie włączono do kanonu. Najwcześniejszy katalog Nowego Testamentu powstał ok. 170 roku n.e. (Fragment Muratoriego). Na podstawie wypowiedzi pisarzy wczesnochrześcijańskich można stwierdzić, że powoływali się oni i uznawali za natchnione te same księgi, które uznał w 397 roku n.e.