Julian Wajnberg (Weinberg) (ur. 17 kwietnia 1890 w Łodzi, zm. 1960 tamże) – inżynier elektryk, pracownik Elektrowni Łódzkiej przed wojną i po wojnie, więzień getta łódzkiego.
Życiorys Syn Izraela Wolfa (ok. 1855–1917) i Natalii (Nachy Ruchli) (1861–?) z d. Sieradzka.
Po uzyskaniu matury studiował na wydziale matematycznym Sorbony, a następnie na Uniwersytecie w Nancy, gdzie w 1910 uzyskał dyplom inżyniera elektryka. Po rocznej praktyce i wygraniu konkursu ofert rozpoczął pracę w Elektrowni Łódzkiej przy budowie sieci kablowej miasta. Od 1919 pracował przy uruchamianiu zdewastowanej przez Niemców elektrowni i niektórych fabryk, a następnie zajmował się planowaniem inwestycji sieci i turbogeneratorów rozbudowywanej w okresie międzywojennym Elektrowni Łódzkiej. W 1937 obchodził jubileusz 25-lecia pracy w elektrowni, o czym informowała prasa łódzka. W latach 30. XX wieku był zastępcą kierownika Wydziału III – Sieci Miejskiej.
Mieszkał przy ul. Piotrkowskiej 212. Był członkiem rzeczywistym Stowarzyszenia Techników w Łodzi oraz współwłaścicielem firmy Weinberg Bracia mieszczącej się przy ul. Rozwadowskiej (obecnie ul. Ludwika Zamenhofa) 11. Należał (od 25 lutego 1936) do Stowarzyszenia Humanitarnego „Montefiore - B'nei B'rith”.