Ostatecznie de Cleyre opowiedziała się za anarchizmem społecznym, a nie za indywidualizmem. W 1908 twierdziła, że „najlepszą rzeczą, jaką zwykli ludzie pracy mogą zrobić, to zorganizować swój przemysł tak, by całkowicie pozbyć się pieniędzy” i „produkować wspólnie, kooperatywnie, a nie w ramach relacji szef-pracownik”. W 1912 twierdziła, że klęska Komuny Paryskiej wynikała z tego, że „utrzymała [prywatną] własność”. W swoim eseju The Commune Is Risen stwierdza: „Krótko mówiąc, choć istniały inne powody, dla których komuna upadła, głównym z nich było to, że w godzinie konieczności komuniści nie byli komunistami. Próbowali zerwać polityczne kajdany bez zrywania tych ekonomicznych”. Stała się zwolenniczką anarchizmu bezprzymiotnikowego, pisząc w The Making of an Anarchist: „Nie szufladkuję się już inaczej niż po prostu jako 'Anarchistka'”.
Niektórzy badacze spierają się, czy odrzucenie indywidualizmu przez de Cleyre było równoznaczne z przyjęciem komunizmu. Goldman i Rudolf Rocker potwierdzili to stanowisko, ale inni, w tym biograf de Cleyre, Paul Avrich, nie zgodzili się z tym. W 1907 pisała: „Nie jestem teraz i nigdy nie byłam komunistką”.