Anarchistyczny badacz Iain McKay argumentuje, że późniejsze poparcie de Cleyre dla gospodarki bezpieniężnej było pewną formą komunizmu, nawet jeśli odrzuciła słowo „komunizm”, aby to opisać.
W swoim eseju z 1901 zatytułowanym Anarchism, de Cleyre napisała:
Jej esej z 1912 zatytułowany Direct Action staje w obronie akcji bezpośredniej. W eseju tym de Cleyre wskazuje na takie przykłady, jak bostońska herbatka, zauważając, że „akcja bezpośrednia zawsze była stosowana i ma historyczną sankcję tych samych ludzi, którzy ją teraz ganią”.
W tekście z 1895 zatytułowanym Sex Slavery de Cleyre potępia ideały piękna, które zachęcają kobiety do zniekształcania swoich ciał, oraz praktyki socjalizacji dzieci, które tworzą nienaturalne role płciowe. Tytuł eseju nie odnosi się do handlu kobietami dla celów prostytucji, choć o tym też jest mowa, ale raczej do prawa małżeńskiego, które pozwala mężczyznom gwałcić swoje żony bez konsekwencji. Takie prawa czynią „każdą zamężną kobietę tym, czym jest, niewolnicą związaną, która przyjmuje nazwisko swego pana, chleb swego pana, polecenia swego pana i służy namiętnościom swego pana”.