Według de Cleyre małżeństwo – przynajmniej w tradycyjnym modelu – niesie ze sobą poddańcze i zależne relacje stojące w opozycji wobec indywidualizmu jednostki. W tym wariancie pozostaje ono również pewną, sankcjonowaną, formą relacji ekonomicznych, co zabija miłość pomiędzy partnerami i jedynym sposobem na to, aby zachować ją w jej ekstatycznym stanie, czyli jedynym jakim warto jest przeżywać (inna miłość to po prostu przyjaźń, jak podkreślała amerykańska anarchistka) jest zachowanie odległości.
De Cleyre stanowczo sprzeciwiała się utrzymywaniu przez rząd stałej armii, argumentując, że jej istnienie zwiększa prawdopodobieństwo wojen. W swoim eseju z 1909 Anarchism and American Traditions, argumentowała, że w celu osiągnięcia pokoju „wszyscy pokojowo nastawieni ludzie powinni wycofać swoje wsparcie dla armii i wymagać, aby wszyscy, którzy chcą prowadzić wojnę, robili to na własny koszt i ryzyko; że ani żołd, ani emerytury nie mogą przysługiwać tym, którzy decydują się uczynić z zabijania ludzi swój zawód”.