Jej członkowie, zwani w starożytności nazarejczykami, łączyli wiarę w Jeszuę Ha-Masziaha, jako Syna Bożego i zbawiciela, z gorliwym przestrzeganiem Prawa Mojżeszowego i zwyczajów żydowskich.
Prócz ortodoksyjnych nazarejczyków istniały też heterodoksyjne grupy judeochrześcijańskie – ebionici i eklezjaici.
Starożytne gminy nazarejczyków (które z biegiem czasu rozprzestrzeniły się na całą Syropalestynę i diasporę żydowską), poddane krytyce ze strony teologów głównego nurtu chrześcijaństwa (nawiązujących do apostoła Pawła) (m.in. potępienie judeochrześcijaństwa przez I Sobór Nicejski w 325), zaczęły powoli zanikać na przełomie IV i V wieku. Główne nurty judaizmu do dziś nie uznają żydowskiego charakteru żydów mesjanistycznych, uważając ich za odstępców od talmudycznego monoteizmu.
Do XVII wieku żydzi mesjanistyczni nie tworzyli osobnych gmin czy kongregacji lecz ukrywali swoje powołanie i objawienia. Ponowny wzrost ruchu mesjańskiego nastąpił w wieku XVIII zaczynając się wśród chasydów, a później wśród innych nurtów religijnych judaizmu ortodoksyjnego i reformowanego. Jednak członkowie ruchu mesjańskiego w dalszym ciągu pozostawali w swoich macierzystych gminach ukrywając swoje wyznanie. Odrodzenie judaizmu mesjanistycznego nastąpiło w 1866, w Wielkiej Brytanii.