W okresie międzywojennym był aktywnym działaczem ruchu ludowego, krytycznie nastawionym do rządów sanacyjnych. Należał do Związku Inteligencji Ludowej. Współpracował z innymi profesorami działającymi w ruchu ludowym: Franciszkiem Bujakiem, Stanisławem Pigoniem i Stanisławem Kotem. Utrzymywał bliskie kontakty z mecenasem Stanisławem Mierzwą. Działał we Froncie Morges, w którego pismach Odnowa i Zwrot publikował artykuły. Występował przeciwko reformie jędrzejowiczowskiej (znoszącej autonomię szkół wyższych), oraz protestował przeciw uwięzieniu, a następnie wygnaniu z Polski Wincentego Witosa.
Jako wykładowca pomagał młodzieży pochodzenia chłopskiego studiującej na uczelni, pomagał m.in. studentom zrzeszonym w Polskiej Akademii Młodzieży Ludowej. Otwarcie sprzeciwiał się powstawaniu na uniwersytecie gett ławkowych. Miał w zwyczaju siadać między studentami i oświadczać, że nie rozpocznie wykładu, dopóki studenci polscy i żydowscy nie przemieszają się.
Z „przyczyn natury politycznej” jego kariera uniwersytecka uległa zahamowaniu. Mimo wystąpienia w styczniu 1937 roku przez Radę Wydziału Prawa UJ z wnioskiem o nadanie Vetulaniemu profesury zwyczajnej, nie otrzymał on nominacji przez następne dwa i pół roku, aż do wybuchu II wojny światowej.