Po powrocie do Polski kontynuował pracę naukową pod opieką Stanisława Kutrzeby. W grudniu 1926 roku uzyskał stanowisko pomocniczego pracownika naukowego Uniwersytetu Jagiellońskiego przy Katedrze Prawa Cywilnego, wobec braku etatów w katedrach historyczno-prawnych. W styczniu 1928 wniósł podanie o vieniam legendi (prawo do prowadzenia wykładów), a w marcu 1928 habilitował się z zakresu historii prawa polskiego na podstawie całości dorobku, wygłaszając wykład habilitacyjny Pierwsze przywileje Kościoła polskiego (habilitacja została zatwierdzona przez ministra wyznań religijnych i oświecenia publicznego w kwietniu 1928).
Kierownik Katedry Prawa Kościelnego i profesor UJ 1 października 1928 roku został mianowany zastępcą profesora i objął kierownictwo Katedry Prawa Kościelnego UJ (z racji tego że stanowisko kierownika Katedry Historii Prawa Polskiego pozostawało zajęte przez jego mistrza, Stanisława Kutrzebę). Wówczas „poszerzył krąg swoich zainteresowań o prawo kościelne”. W 1934 roku uzyskał nominację na profesora nadzwyczajnego.