W 1923 opublikował pierwszą pracę naukową. Absolutorium uzyskał 24 września 1923 roku. Wśród jego wykładowców byli m.in. Józef Brzeziński, Stanisław Estreicher, Franciszek Fierich, Jan Nepomucen Fijałek, Władysław Leopold Jaworski, Adam Krzyżanowski, Władysław Semkowicz, Rafał Taubenschlag, Stanisław Wróblewski i Fryderyk Zoll. W trakcie studiów zdał z odznaczeniem trzy egzaminy państwowe: z prawa rzymskiego, z prawa zachodnioeuropejskiego i z postępowania sądowego. Za wybitne osiągnięcia w nauce przez dwa lata pobierał stypendium z fundacji Samuela Głowińskiego. Jego trzy prace seminaryjne z zakresu prawa procesowego zostały zaliczone do pierwszej kategorii uchwałą Rady Wydziału Prawa UJ i nagrodzone piętnastoma tysiącami marek polskich.
W czerwcu 1924 podjął pracę jako aplikant sędziowski w Sądzie Okręgowym w Krakowie, a następnie w Sądzie Apelacyjnym w Krakowie. Zamierzał zostać adwokatem, jednak aplikacji (którą kontynuował w latach 1924–1934) nigdy nie ukończył. Udział w seminarium Stanisława Kutrzeby, na które uczęszczał od 1921, wpłynął na zmianę jego planów i decyzję o poświęceniu się pracy naukowej. Stanisław Kutrzeba stał się dla niego w kolejnych latach „umiłowanym mistrzem”.