Pierwszy zamach stanu W 1373 roku Jan V w zasadzie uznał się za lennika osmańskiego sułtana, zgadzając się na płacenie trybutu. Andronik był temu przeciwny i uważał, że ojciec swoimi poczynaniami szkodzi cesarstwu. Znalazł sojusznika w osobie syna sułtana Murada I, który również chciał wystąpić przeciwko ojcu. Razem wszczęli otwartą rebelię, dążąc do przejęcia władzyHaldon John,Byzantium at War, Wydawnictwo Routledge, 2003. Obydwa powstania zostały stłumione, ale wobec militarnej słabości Bizancjum, głównie za pomocą sił tureckich. Murad oślepił swego syna i tego samego domagał się od Jana V, ten jednak wyłupił swemu synowi jedno oko i uwięził go. Klęską Andronika spowodowała odebranie mu tytułu współcesarza, który otrzymał młodszy syn, Manuel.
Uzurpacja Andronika Krótko po uwięzieniu Andronika, Jan V sprzedał Tenedos Wenecjanom na mocy wcześniejszego porozumienia. Wywołało to gniewną reakcję Genueńczyków, którzy rywalizowali z Wenecją i obawiali się, że przekazanie rzeczonej wyspy znacznie wzmocni weneckie wpływy na Morzu Czarnym i we wschodniej części basenu Morza Śródziemnego. W 1376 roku Genueńczycy z Galaty, uwolnili Andronika i zapewnili mu pomoc Turków. Jan V wraz z Manuelem zostali uwięzieni a władzę nad Konstantynopolem przejął Andronik, ofiarują Genui Tenedos a Turkom Gallipoli.