Język makasarski (, , ) – język austronezyjski używany przez lud Makasarczyków, zwłaszcza w południowej części indonezyjskiej wyspy Sulawesi. Według danych z 2000 roku posługuje się nim 2,5 mln osób. Jest drugim językiem wyspy co do liczby użytkowników (po bugijskim).

Historycznie znalazł się pod wpływem języka malajskiego, z którego zaczerpnął wiele zapożyczeń słownikowych. Jest w pewnym stopniu zagrożony wymarciem. Zaczął być wypierany przez język malajski makasarski, będący językiem o mieszanym podłożu malajsko-makasarskim. Na terenach wiejskich (a częściowo również w mieście Makasar) pozostaje jednak w powszechnym użyciu; jest wręcz dużo bardziej żywotny niż wiele innych języków wschodniej Indonezji. Niektórzy Makasarczycy posługują się też językiem bugijskim, a w sferze religijnej dużą rolę odgrywa język arabski.

Tworzy kontinuum, na które składają się dialekty: gowa (lakiung), takalar, jeneponto (turatea), bantaeng, konjo, selayar. Dialekt gowa ma charakter prestiżowy. Dwie ostatnie odmiany lokalnie uchodzą za dialekty języka makasarskiego, ale zostały sklasyfikowane jako odrębne języki (w ramach rodziny makasarskiej).