Udokumentowano jego słownictwo i gramatykę (istnieją różne opracowania i słowniki). Misjonarz B.F. Matthes, pionier badań lingwistycznych w regionie, przetłumaczył na język makasarski Biblię oraz opracował opis jego gramatyki i słownik. Do zapisu tego języka stosuje się alfabet łaciński. Jest wykorzystywany w nieformalnej komunikacji pisanej. Powstały różne propozycje ortografii, z których żadna nie przyjęła się szerzej.
Jest jednym z nielicznych języków wschodniej Indonezji o długiej tradycji literackiej. Miał własne pismo, zwane jangang-jangang, które było używane do XIX wieku. W pewnym ograniczonym użyciu pozostaje lokalne pismo lontara (bugijsko-makasarskie). Tradycyjnie sporządzano w nim manuskrypty na liściach palmowych.
Słownictwo makasarskie było zapożyczane przez różne języki Indonezji. Makasarski użyczył wiele elementów leksyki językowi bugijskiemu. Wywarł wpływ na języki Małych Wysp Sundajskich (Flores, Sumbawy i Alor). Dodatkowo ze względu na kontakt Makasarczyków z Aborygenami australijskimi również w autochtonicznych językach australijskich zachowała się warstwa zapożyczeń z języka makasarskiego.
Zobacz też język konjo pesisir język konjo pegunungan
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Języki austronezyjskie Język makasarski Kategoria:Języki zagrożone w Indonezji