I specjalizacja w 1953 roku, II specjalizacja w 1959 roku, doktorat w 1965 roku, habilitacja w 1976 roku.
Po ukończeniu studiów pracowała jako lekarz stażysta w Klinice Gastrologicznej Akademii Medycznej w Warszawie, następnie – w latach 1949–1953 – jako asystent-wolontariusz w I Klinice Chorów Wewnętrznych na tejże uczelni. Od 1953 roku pracowała w Instytucie Gruźlicy i Chorób Płuc w Warszawie, gdzie była kolejno asystentem, starszym asystentem i adiunktem, a od 1978 roku – docentem.
Jednocześnie pracowała w Lecznicy Ministerstwa Zdrowia w Warszawie (1952–1957) i Przychodni Przyklinicznej Instytutu Gruźlicy w Warszawie (od 1967 roku). Była wykładowczynią w Studium Doskonalenia Lekarzy w Warszawie (1953–1961), w Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego (1975–1981) i na II Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Warszawie (od 1983 roku).
W 1972 roku przebywała na stażu naukowym w Centre du Métabolisme Phosphocalique w Paryżu.
Zajmowała się głównie metabolizmem wapnia, zaburzeniami w chorobach nerek i tarczycy w czasie unieruchomienia, a zwłaszcza pod wpływem stosowania leków przeciwprątkowych i cytostatycznych. Była autorką lub współautorką 51 prac naukowych. W bazie US National Library of Medicine. National Institutes of Health znajdują się referencje do 47 prac z lat 1960-1992.