Tło Od końca XI wieku zachodni kupcy, głównie z italskich republik takich jak Wenecja, Genua i Piza, zaczęli rozwijać działalność handlową na wschodzie. Jednymi z pierwszych byli Wenecjanie którzy otrzymali wiele przywilejów handlowych od cesarza Aleksego I. Rozwój przywilejów dla zachodnich kupców i zanik morskiej potęgi Bizancjum zaowocował przejściem prawie całego handlu na Morzu Śródziemnym i Czarnym w ręce łacinnikówJacoby David, Italian privileges and trade in Byzantium before the Fourth Crusade: a reconsideration, w: Anuario de estudios medievales, numer 24, 1994. Cesarz Manuel I Komnen chcąc pozbawić Wenecjan dominującej pozycji zaczął nadawać analogiczne przywileje ich konkurentom: PizańczykomMuller Joseph, Documenti sulle relazioni delle citta Toscane coll'oriente cristiano e coi Turchi, fino all'anno MDXXXI Florencja, 1879, GenueńczykomBalard Michael, La Romanie génoise (XIIe-début du XVe siècle), tom. 1, Genua, 1978 i Amalfijczykom. W wyniku tego wszystkie cztery republiki morskie zakładały swoje faktorie handlowe na terenach cesarstwa, zwłaszcza w Konstantynopolu gdzie wydzielono dla nich osobne dzielnice i kwartały.