Dominacja kupców italskich wywołała sprzeciw rdzennych kupców. Bogaci handlarze bizantyjscy tracili nie tylko pieniądze ale i wpływy na rzecz arystokracji ziemskiej. Niechęć do łacinników nie była również obca klasie średniej i niższej, które widziały w nich aroganckich obcych, do tego heretyków, którzy odeszli od ortodoksji. Różnice religijne stanowiły istotny czynnik, zwiększający niechęć między obydwiema stronami. Włosi w Konstantynopolu byli na tyle silni i niezależni że często łamali prawo i nie stosowali się do zarządzeń administracji. Przykładem może być atak kupców pizańskich i weneckich na dzielnicę Genui w Konstantynopolu w 1162 roku, który doprowadził do dużych zniszczeń, ucierpiały także greckie okolice dzielnicy.

W 1171 roku ponownie doszło do walk między Genueńczykami a Wenecjanami. Stroną atakującą byli Wenecjanie, toteż cesarz nakazał aresztować wszystkich obywateli tej republiki przebywających na terenie cesarstwa i odbierał im cały majątek. Rewanż Wenecji, czyli wyprawa floty na Morze Egejskie, zakończył się porażką z powodu silnych fortyfikacji nadbrzeżnych miast bizantyjskich. Wenecjanie przystąpili więc do negocjacji, które jednak utknęły w martwym punkcie.