Zużycie zaopatrzenia różniło się w poszczególnych jednostkach, a brak wcześniej opracowanego planu zmusił logistyków ONZ do stworzenia systemu w warunkach bojowych.
Większość dostaw drogą morską była prowadzona przez statki towarowe Armii i Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych. Ogromny popyt na jednostki pływające zmusił ONZ do wynajmowania prywatnych statków i wycofywania okrętów z floty rezerwowej, aby zwiększyć liczbę jednostek w służbie. Pusan był jedynym portem w Korei Południowej, który miał obiekty dokujące wystarczająco duże, aby rozładować planowaną ilość ładunku. Awaryjny transport lotniczy krytycznie potrzebnych materiałów rozpoczął się niemal natychmiast na trasie od Stanów Zjednoczonych do Japonii. Chociaż nie zdołano przedłużyć tej trasy do Korei, Wojskowa Służba Transportu Lotniczego (MATS) szybko się rozwinęła po wybuchu wojny. Zużycie paliwa lotniczego zarówno przez samoloty bojowe, jak i transportowe było tak duże we wczesnej fazie wojny, obciążając bardzo ograniczoną podaż dostępną na Dalekim Wschodzie, że stało się jednym z najpoważniejszych problemów logistycznych. Z Pusan rozciągał się na północ dobry system kolejowy zbudowany przez Japończyków. Koleje były kręgosłupem systemu transportowego ONZ w Korei. 32 000 km koreańskich dróg utwardzonych miało charakter drugorzędny.
Logistyka północnokoreańska