Przez cały wrzesień 1950 roku, gdy bitwa o worek pusański była w pełni, przybywało więcej sił ONZ z USA i innych państw. 2 Dywizja Piechoty, 5 Pułkowy Zespół Bojowy, 1 Tymczasowa Brygada Piechoty Morskiej i brytyjska 27 Brygada Wspólnoty Narodów przybyły do worka pusańskiego później w walce wraz z dużą liczbą świeżych żołnierzy i sprzętu, w tym ponad 500 czołgów. Pod koniec bitwy siły 8 Armii wzrosły z trzech słabych, źle przygotowanych dywizji do czterech dobrze wyposażonych i gotowych do służby frontowej formacji.
Logistyka Logistyka wojsk ONZ thumb|Wojska ONZ rozładowują się na wybrzeżu Korei thumb|left|Czołg M4 Sherman ładowany na barkę w porcie Oakland w Kalifornii przed wysłaniem do worka pusańskiego, 1950 rok 1 lipca amerykańskie Far East Command nakazało 8 Armii przejęcie odpowiedzialności za całe zaplecze logistyczne sił USA i ONZ w Korei, w tym Armii Republiki Korei. Zaopatrzenie dla wojsk amerykańskich i południowokoreańskich docierało ze Stanów Zjednoczonych i Japonii. Ponowne wyposażenie Armii Republiki Korei postawiło siły ONZ przed poważnymi problemami logistycznymi w lipcu. Największym problemem był brak amunicji. Chociaż z czasem sytuacja logistyczna uległa poprawie, amunicji brakowało przez większą część wojny.