Deutschland – okręt szkolny marynarki wojennej RFN (Bundesmarine) z okresu zimnej wojny, pełniący na wypadek wojny funkcję stawiacza min lub okrętu eskortowego. Służył od 1963 do 1990 roku, nosił numer burtowy A 49. Był pierwszym niemieckim okrętem przekraczającym powojenny limit wyporności 3048 ton. Wyposażony w różnego rodzaju uzbrojenie dla celów szkoleniowych, włącznie z artylerią kalibru 100 mm i 40 mm, wyrzutniami bomb głębinowych oraz wyrzutniami torped. Zainstalowano na nim dwa typy siłowni: turboparową i dieslowską, maksymalizujące możliwości szkoleniowe dla 250 kadetów. Stanowił jedyny okręt swojego typu, oznaczonego jako typ 440.
Historia Po II wojnie światowej marynarka wojenna RFN (Bundesmarine) podlegała ograniczeniom międzynarodowym, jednakże od końca lat 50. zaczęła być wzmacniana w ramach NATO, jako przeciwwaga dla flot państw bloku wschodniego. Jesienią 1958 roku Unia Zachodnioeuropejska wyraziła zgodę na budowę w Niemczech dużego okrętu szkolnego, przekraczającego narzucony w 1954 roku limit wyporności dla niemieckich okrętów 3000 ts (3048 t). Zbiegło się to z wprowadzeniem do marynarki Niemiec zachodnich pierwszych po wojnie niszczycieli. Projekt okrętu, oznaczony jako typ 440 (niem. Klasse 440), opracowany w latach 1957-58, oparto na studium stoczni H.