W styczniu 1938 roku został zastępcą szefa grupy inspektorów Rady Wojennej Leningradzkiego Okręgu Wojskowego.
Brał udział w wojnie radziecko-fińskiej w składzie 123 Dywizji Piechoty, gdzie wyróżnił się w czasie przełamywania Linii Mannerheima. Po zakończeniu wojny w sierpniu 1940 roku został pomocnikiem Inspektora Piechoty Leningradzkiego Okręgu Wojskowego. W grudniu 1940 roku został dowódcą 8 Brygady Piechoty, która stacjonowała na płw. Hanko, a jej zadaniem była obrona utworzonej tam bazy marynarki wojennej ZSRR.
Po ataku Niemiec na ZSRR nadal dowodził 8 Brygadą Piechoty i od 26 czerwca do grudnia 1941 roku uczestniczył w obronie płw. Hanko przed atakami wojsk niemieckich i fińskich, a teren ten opuszczono dopiero po decyzji o ewakuacji wojska z półwyspu. W marcu 1942 roku brygada została przekształcona w 136 Dywizję Piechoty w składzie 67 Armii i nadal była przez niego dowodzona. W sierpniu 1942 roku dowodzona przez niego dywizja wzięła udział w próbie przełamania blokady Leningradu, która jednak nie przyniosła rezultatu i we wrześniu zaniechano natarcia. Dywizja pozostała na zdobytych pozycjach.